Mariëtte – moeder van Sem

Vaderdag 2012, ik zal het nooit vergeten. Het begon als zo’n perfecte zondag. We hadden heerlijk gegeten in de zon. Mijn man was boven terwijl ik de tafel afruimde… Opeens hoorde ik een gil die door merg en been ging. Ons lieve kereltje, toen 4 jaar oud, rende naar me toe. Hij blonk van het hete frituurvet. Die mooie dag veranderde een één klap in een nachtmerrie.

We dachten de frituurpan goed weggezet te hebben; de snoeren weggewerkt langs de deur van de schuur. Waarschijnlijk is Sem gevallen en heeft hij zich aan de post van de deur vastgegrepen. Daarbij trok hij per ongeluk aan het snoer en viel de nog gloeiendhete pan achterop zijn schouder en rug.

Ik stond als aan de grond genageld en kon niets anders dan met mijn zoontje mee gillen. Dit kon niet waar zijn! Mijn man kwam op het tumult af en trok direct Sem’s shirt uit. Toen zagen we pas echt hoe ernstig het was. Met het uitdoen van zijn shirt vielen de stukken vel op de grond. Snel ging mijn man met Sem onder de douche en heb ik 112 gebeld. Gelukkig duurde het niet lang voordat de ambulance voor onze deur stond. Mijn man ging met Sem mee de ambulance in.

Trillend van top tot teen reed ik met mijn vader achter de ambulance aan. Eerst naar de spoedeisende hulp. Daar werd Sem bekeken. Alle stukken losse huid werden weggeknipt. De arts vertelde dat ons mannetje voor 32% verbrand was. Sem werd in een speciale ambulance naar het brandwondencentrum Beverwijk gereden. Weer reed ik er achteraan. Wat een rit…. een uur tussen hoop en vrees… hoe zou het in de ambulance zijn? Hoe zou het allemaal verder moeten?

Eenmaal in Beverwijk bleek dat Sem zelfs 43% verbrand was aan zijn gezicht, rug, arm, handen, voeten en benen. 43% is erg veel voor een kindje van 4 jaar… De volgende dag begonnen de behandelingen. Eerst om de dag een huidtransplantatie. De eerste tweeënhalve week is hij wel zeven keer geopereerd! De eerste anderhalve week leefden we echt tussen hoop en vrees. We moesten er rekening mee houden dat hij het niet zou kunnen halen. Gelukkig bleek Sem een echt vechtertje… na anderhalve week ging het langzaam ietsje beter. Na tweeënhalve week intensive care mocht Sem naar een gewone afdeling.

Omdat Beverwijk voor ons ruim anderhalf uur rijden is en Sem nog een jonger broertje en zusje heeft, werd besloten hem naar het brandwondencentrum in Rotterdam te brengen. Daar heeft Sem nog vijf weken doorgebracht. Het herstel proces ging echt met ups en downs. Uiteindelijk was hij er klaar voor om thuis te komen. Wel moesten we drie keer per week terug voor verbandwissels. Die verbandwissels vond hij verschrikkelijk. In het brandwondencentrum onderging hij ze iedere dag. Soms duurde het wel twee uur en deed het zoveel pijn dat hij het uitkrijste van de pijn.

Na de heftige ziekenhuisperiode was het zeker niet klaar. Sterker nog, het is voor ons iets waar we echt elke dag mee bezig zijn. Nog steeds heeft Sem veel behandeling nodig. Naast de twee keer per week Fysiotherapie en twee keer per week Huidtherapie, word hij zeker drie keer per jaar geopereerd. Daarnaast is er ook altijd de zorg die wij thuis als ouders aan hem besteden. Twee keer per dag moet hij ingesmeerd worden. Sem heeft erg veel last van jeuk, met name ’s nachts. Dat zorgt ervoor dat hij met regelmaat ’s nachts wakker is. Lastig voor Sem, omdat hij de volgende dag wel weer gewoon op school verwacht wordt.

Sem is inmiddels 7 jaar. De brandwonden zijn een deel van zijn leven geworden. De therapieën ondergaat hij heel gelaten. Als hij weer geopereerd moet worden, vertel ik hem dat meestal een dag of vier ervoor. Dan kan hij zich er wel op voorbereiden maar hoeft hij zich niet vooraf onnodig lang met de operatie bezig te houden. Hij weet inmiddels wel wat een operatie allemaal inhoudt. Laatst vertelde ik hem over een operatie en toen reageerde hij; ‘Ik vind operaties echt niet leuk hoor mam, maar dan kan ik daarna mijn hand misschien wel weer beter gebruiken’. Het ergste van een operatie is voor Sem toch echt gek genoeg, het verwijderen van het infuusnaaldje. Peanuts, zou je zeggen als je weet wat hij allemaal al heeft moeten doorstaan. Daarnaast vind hij het weghalen van verbanden ook echt naar, want soms kan het verband verkleefd zitten aan de wonden…

Het ongeval met Sem veranderde ons leven. Niet perse in negatieve zin. Dingen die vroeger misschien heel belangrijk leken, blijken dat nu helemaal niet meer te zijn… Er zijn heel wat tranen gelaten, we zijn bang geweest, maar ook heel blij als het weer iets beter ging. Wij hebben altijd gezegd; het is niet wat je gebeurt, maar hoe je ermee omgaat. Dat proberen we ook vast te houden als we weer een operatie voor de boeg hebben. Het valt niet mee om je kind weer weg te brengen, al weet je dat je dit juist voor hem doet. Het doet pijn om je kind te zien lijden. Als je ’s nachts naast hem zit omdat hij zo’n jeuk heeft dat hij er gek van word… Toch proberen we het altijd positief te benaderen. Hoe wij als ouders met hem omgaan bepaalt hoe hij er mee omgaat. Ook in de toekomst.

Dit hele proces is iets wat we echt samen doen, als gezin, maar ook de familie en vrienden en buren zijn altijd erg betrokken. Dat zorgt dat je ook echt samen kunt delen als familie of binnen een vriendschap. Daarnaast hebben wij zelf erg veel steun aan ons geloof gehad.

Lotgenotenactiviteiten zoals de Brandwondendag en Lekker Leuk Logeren zijn voor ons als gezin erg belangrijk. Fijn om mensen te ontmoeten die het echt begrijpen, omdat ze het zelf hebben meegemaakt. Heerlijk dat soms één woord al genoeg is. Onze kinderen kijken er altijd erg uit. Super ook dat niet alleen Sem, maar ook zijn broertje en zusje mee mogen. Het heeft ook heel veel invloed om hun leven. En daarom ben ik ook zo blij dat zij ook eens een dag heerlijk kunnen genieten!

mariette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *